Bron: Pixabay / Stevepb

Zo onhandig. Erg of charmant?

Ik ben best onhandig. Als kind zat ik regelmatig voor hechtingen bij de dokter en ik zou nooit van m’n leven duur servies kopen, want dat lijkt me dus erg euh… onhandig. Maar eigenlijk vind ik mijn onhandigheid best charmant.

Als iemand tegen mij zegt: ‘Ga eens wat sneller’, dan zegt hij eigenlijk: ‘maak vooral heel veel stuk’. Want zodra mijn tempo versneld, komt mijn motoriek in de knoop. Vandaar dus dat ik altijd zo traag ben, het is niet omdat ik lui ben… 😉

Als kind vind je dat gênant en irritant. Omdat het leven nu eenmaal makkelijker is als je zo weinig mogelijk opvalt. En vallende kopjes maken herrie en als je languit op je smoel op straat valt, dan zien mensen dat. En als volwassene is dat laatste misschien nog wel erger, omdat er dan ook nog een kind achterop zit (Anna weet niets meer van voor haar derde jaar en toch weet ze wel dat we een keer samen met de fiets zijn gekukeld).

Maar inmiddels moet ik eerlijk zeggen, vind ik het niet meer erg. Ik vind het dus wel charmant zelfs. Zoals iedereen het ook charmant vindt bij Bridget Jones en Georgina Verbaan. En die dames uit de chicklits. Oh, ik lijk toch zoveel liever op hen, dan op die stijve dames die alles in de pas doen. Nee, onhandigheid is – inmiddels – iets om trots op te zijn.

Onhandigheid in zaken

Maar onhandigheid blijft natuurlijk soms lastig, helemaal als het gaat over werk. Soms wauwel ik nogal. Ook spraaktechnisch ben ik namelijk soms wat onhandig (vandaar dat ik liever schrijf, dan kan ik m’n zinnen nog een keer nalezen en de woorden opnieuw rangschikken). Zo wil ik nog wel eens iemand beledigen en heb ik zo vaak dat ik echt niet op een woord kom (gewoon simpele woorden zelfs). Sinds ik echter wat meer aan de telefoon hang met wildvreemde mensen (voor Historiek) heb ik ontdekt dat ook dat uiteindelijk best charmant is. Zolang ik maar een beetje duidelijk kan uitleggen waarvoor ik bel. En zó onhandig ben ik ook weer niet.

Maar ik vind het zelf ook erg prettig om wat minder perfecte mensen aan de lijn te hebben. Mensen die ‘goedemorgen’ zeggen als het al middag is. Mensen wiens computer niet goed werkt en maar blijven doorratelen: ‘Eén moment nog, het gaat hier een beetje traag’. Mensen die gênante versprekingen doen. Dat zijn vaak de leukste gesprekken.

Onhandigheid breekt namelijk het ijs. Onhandigheid laat de boog ontspannen en zorgt ervoor dat alle betrokken weten: ‘we zijn niet de enige stumpers hier’.

Onhandigheid is een gave.

Ben jij ook zo onhandig?

Ik ben 30+, getrouwd met Yuri en moeder van Anna (7). Ik werk als ZZP'er aan de grootste geschiedeniswebsite van NL en heb een (online) boekwinkel. Hierdoor ben ik elke dag bezig om efficiënter & doelgerichter te werken. En daar geniet ik heel mindful van :-)