Bron: Pixabay

Over eenzaamheid (en waarom ik er ook last van heb)

Het is de week tegen eenzaamheid en dus is er veel aandacht voor. Op Twitter beweerde iemand dat eenzaamheid kwam omdat mensen geen contact meer zoeken met hun buren. Dat ze hun voortuinen dicht laten groeien en aan de achterkant van het huis zitten. Ik denk dat het totaal anders is.

Het is niet het gebrek aan mensen, het zijn tevéél mensen.

Als je alleen in een bos loopt, dan voel je je niet eenzaam. Als je in een bos loopt waar iedereen het leuk heeft met elkaar, en jij staat alleen. Dán ben je eenzaam.

Eenzaam word je van het feit dat het zo druk is om ons heen met mensen, maar dat we er niet mee connecten. Door al die indrukken, vluchtige gesprekken, zorgvuldig gekozen imago’s, die zo oppervlakkig zijn dat we ons er niet mee kunnen identificeren en inspireren. De vele contacten zonder echt contact te maken.

We zitten elke ochtend met duizenden opgepropt in een treinstel, maar dat we die nacht slecht geslapen hebben, weet niemand. We liken van alles op Facebook, maar dat we net iemand verloren hebben weet niemand. Niemand ziet de tranen terwijl we in de file staan. Verdriet in je eentje is niet erg, dat is vaak zelfs prettig. Maar verdriet in een menigte is vreselijk eenzaam.

We zijn met z’n allen een stuk eenzamer dan teruggetrokken nomades in de eindeloze Mongoolse toendra.

Alleen zijn is niet erg. Alleen zijn is vaak heel fijn. Maar alleen zijn, terwijl je kinderen en kleinkinderen een schijnbaar druk leven hebben, terwijl jij een gebrek hebt aan verbinding, aan écht contact, dat maakt eenzaam. Dat er talloze verpleegsters om je heen lopen, maar dat niemand vraagt hoe het nu écht met je gaat. Dat we alleen maar een gepolijste versie zien van zulke mooie, breekbare levens.

Het feit dat we zoveel mensen om ons heen hebben, maar dat al die mensen geen interesse hebben in ons en niet open zijn over zichzelf. Dat maakt eenzaam.

We worden niet gelukkig van meer mensen om ons heen. Van babbels met de gemiddeld acht buurvrouwen die we hebben in ons op elkaar gepropte land. We worden gelukkig als we de voortuinen dicht laten groeien, de gordijnen sluiten voor al die onzincontacten, porseleinen poppen, loze meningen, facebookvrienden, mailcontacten en chitchat. Als we in onze achtertuin, met wat eten en een lekker glas wijn, tijd vrij maken voor de mensen die er wél toe doen.

Alleen hebben die vaak geen tijd.

☆ Lees ook: Een slow weekje (zonder social media, nieuws…)
…en: Verre vriendschappen: plan een periodieke beldate!
☆ Meer informatie: Samen tegen eenzaamheid

Dit is misschien ook interessant

Ik ben 30+, getrouwd met Yuri en moeder van Anna (7). Ik werk als ZZP'er aan de grootste geschiedeniswebsite van NL en heb een (online) boekwinkel. Hierdoor ben ik elke dag bezig om efficiënter & doelgerichter te werken. En daar geniet ik heel mindful van :-)